הצורך לשמר זכרון תובע העמקה בכאב, מה שמחלץ ומציף בעוד זכרונות. להתיר צער על מנת למנוע סבל.
לגדול ולחיות במקום שמבקש באופן תמידי למחוק לי את הזיכרון, לא הייתה לי ברירה אלא להתייחס להיזכרות כאל פעולת התנגדות. אבל מה אם יכולתי רק להיות - טוטאלית כמו שאני, חיה וחופשיה - לזכור ולהתאבל?
الحاجة للحِفاظ على ذِكرى تتطلّب الغوص في أعماق الألم، الأمر الذي يستدعي المزيد من الذكريات. السماح للأسى لأجل منع المُعاناة. النموّ والعيش في ظلّ من يسعى بشكل دائم لمحو ذاكرتي، جعلني أُدرِك دون خَيار بأن التذكُّر هو فِعل مُقاوَمة. ولكن، ماذا لو استطعت فقط أن أكون - بشكل كامل كما أنا، حيّة وحُرّة - أن أتذكّر وأحزَن؟

חמישי, מקבץ ב 21:00 / ראשון, מקבץ ב 19:00